post ósmy

oto świadectwo emancypacji: z emilią i julką sikałyśmy w te same niemieckie pieluchy, pierwsze we wsi z resztą (pan tomek je przywiózł), mija dziewiętnaście lat (sic!) i teraz emilia szczęśliwie córeczkę zuzię rodzi (podobno prześliczna; julce nie udało się ememesa wysłać, szlag), a my się z julką dumnie opierdalamy, chociaż każda z innego powodu, i coś mi mówi, że opierdalać się bedziemy jeszcze czas jakiś, chyba że prawo zmienią, choć ono i tak nie działa wstecz, więc dla julki szans chyba nie ma, ale dla mnie też, tak naprawdę, więc nie się przejmujmy, c'est la vie, ale damy rade, fajnie, że z tych samych pieluch tak różnie nam się wyrosło, pozdrowienia dla całej trójki, ojcem jest patryk, największy przystojniacha z mojej klasy z podstawówki, no, przynajmniej to nas łączy, że gust mamy wyborny (to tak pół żartem, pół serio), dopiero teraz zauważyłam, że napisało mi się posta bez kropki, czytelne to?

do napisania.