arte

post czterdziesty czwarty

2009-06-11T16:30:00.000-07:00

kalwaria bolała, bolało już samo orbitowskie orbitowanie w nfie, tekst, bez którego bym prawdopodobnie o du welzu w ogóle nie usłyszała (to znaczy pewnie bym usłyszała, od chłopaków z opium, ale i tak nie obejrzała, bo przecież później będzie czas, nie śpieszy się), bolało oglądanie tego filmu o trzeciej nad ranem z zapuchniętymi oczyma, a potem myślenie o nim, gdy już szłam spać (za oknem chyba lało). kalwaria mnie wymęczyła, bo to jest jeden z tych filmów, które trzeba przetrwać, ale nie dlatego, że nudne (chociaż kwadrans mniej wyszedłby obrazowi na dobre), tylko dlatego, że o emocjach tak skrajnych, że w głowie się kręci. ja w ogóle widzę w du welzu zadatki na kultowość, facet nakręcił raptem dwa filmy, a jego obsesje już wprost z ekranu skapują, i nawet jeśli jest to zbyt pretensjonalne i chwilami znacznie bardziej efekciarskie niż efektowne, ma moc: miłość na drodze do szaleństwa, miłość do kobiety, która odeszła, potem do dziecka, które zaginęło i prawdopodobnie nie żyje. i wszechobecne błoto, w którym bohaterowie się wręcz kąpią, błoto, błoto, błoto. w vinyan, gdzie większość akcji dzieje się na rzece i w dżungli, jest mnóstwo pięknych kadrów (w ogóle w kilku sekwencjach czas apokalipsy się odbija), ale jeśli miałabym już temu filmowi znaleźć szufladkę, to chyba taką z nalepką groza bardzo naturalistyczna, nieco psychodeliczna. obrzydliwości mnóstwo, także pod tzw. warstwą zewnętrzną: no bo oglądasz parę białych, co dziecka swojego w tropikach szukają, ale nie opuszcza cię myśl, że oni zachowują się tak, jakby ich strata była najtragiczniejszą stratą na świecie. oczywiście, w pewnym stopniu to się zgadza, w ich mikroświecie, owszem. ale oni patrzą na świat tak, jakby ich od tego świata oddzielała pancerna szyba: oni, ich ból - i reszta. dlatego tak ważna jest, niby gdzieś tam na boku, scena, w której dowiadujemy się, że sternikowi łodzi całą rodzinę zabrało tsunami. potworność vinyan bierze się w dużej mierze właśnie z poczucia bezsilności wobec okrucieństwa świata. wobec nędzy i wiosek w tropikalnych dżunglach, ludzi mieszkających w chatach na butwiejących palach. no i to jest do tego kapitalnie nakręcone, kurwa, światło, różnorodność ujęć i prowadzenia kamery, do tego elektroniczny akompaniament, mruczenie łodzi, pluskanie błota. znowu napisałam o błocie? emmanuelle beart - bardzo neurotycznej i bardzo wychudzonej - w tym błocie do twarzy. rufus sewell również znakomity.

i ostatnie pół godziny: zrujnowana świątynia, wielkie pnącza, piękno i groza. przypomniało mi się czy zabiłbyś dziecko?, choć scenografia bliższa władcy much. mrowiło mnie w szczęce.

the horror, the horror...

post czterdziesty trzeci

2009-06-04T13:45:00.001-07:00

umarłam. geje z polski też chcą do brukseli!

post czterdziesty drugi

2009-06-02T14:29:00.000-07:00

kto to jest lesjibka?

post czterdziesty pierwszy

2009-05-31T12:18:00.000-07:00

z cyklu szanuj, kurde, wspomnienia

post czterdziesty

2009-05-30T16:28:00.000-07:00

you might find the night time the right time for kissing

post trzydziesty dziewiąty

2009-05-30T16:19:00.000-07:00

ja się zastanawiam, czy można być chamem i dupkiem, i bluzgać na prawo i lewo, i obcych ludzi do parteru sprowadzać, z błotem mieszać, szlam do ust wlewać, i cały czas być fajnym człowiekiem. a że jestem lojalna i cały czas się martwię, wyrażam swoją nadzieję, że jednak tak, bo jak nie, będzie źle.

ze mną lepiej. otworzyłam wczoraj nową replikę i okazało się, że znam osobiście cztery osoby ze zdjęć. miłe to. albo i nie. skoro z tych dwóch milionów i kolejnych paru, które nas lubią (chyba lubią, co? siostry, bracia, matki, ojcowie, ciocie, stryjowie...), widać tylko garstkę. chuj. nieważne.

do napisania.

post trzydziesty ósmy

2009-05-22T09:16:00.001-07:00

mnie fun home ujęło... nie tylko tematyką, która z oczywistych względów wymusza jakieś synchro, nie prześliczną, niby to dziecięcą kreską, nie tą daviesowską logiką pamięci - lecz sposobem, w jaki przez bohaterów traktowane są książki. i w ogóle szeroko pojęta kultura: wszak bechdelowie żyją w domu addamsów i to bynajmniej nie w tym wspaniałym życiu. ale książki są tu jednak najważniejsze: wilde, proust, henry james, w końcu camus, główna poszlaka w dochodzeniu, czy ojciec bohaterki-autorki, autorki-bohaterki zginął pod kołami rozpędzonej ciężarówki przez przypadek, czy popełnił tym samym zamaskowane samobójstwo. no i joyce, którego alison zdradza z colette. książki stanowią jedyny most pomiędzy ojcem a córką, tylko na płaszczyźnie dyskusji literackiej możliwe jest jakiekolwiek porozumienie. ojciec daje córce tom colette, to podświadomy akt rozpoznania, tego fenomenu, który nazywamy gejdarem - znamienne, iż alison uświadamia sobie, kim jest, nie na wskutek zakochania czy doświadczenia seksualnego, tylko stojąc przy półkach w księgarni: było to przeżycie iście intelektualne. objawienie nie dla ciała, a dla umysłu. no i te nieustanne porównania: w jednej z najlepszych sekwencji fun home, podczas rozmowy ojca i córki w samochodzie, alison gorzko komentuje: to nie było wzruszające, pełne radości spotkanie odyseusza i telemacha. to było raczej jakby pozbawiony ojca stefan i pozbawiony syna bloom spotkali się na dwuznaczne kakao na eccles street 7. mamy tu interpretację własnego życia dokonywaną poprzez literaturę, poprzez nią też stawiane pytania: jak mógł tak żarliwie podziwiać joyce’owskie rozwlekłe, libidinalne TAK i ostatecznie powiedzieć NIE swojemu życiu?

ale nie koniec na tym: gdyby ta refleksja zamykała się między jebliwie różowymi okładkami, byłoby mniej ironicznie, mniej boleśnie i w ogóle fajnie, ale nie jest, bo fun home to komiks z prawdziwego zdarzenia, i to, co w środku, wyłazi na zewnątrz i godzi czytelnika prosto w serce. (to górnolotne określenie samo wpierdoliło mi się pod palce). no i to jest tak, że ja teraz myślę, jak trzy i pół roku temu oglądałam całkowite zaćmienie dzień w dzień po powrocie ze szkoły, podziwiałam rimbauda di caprio i pisałam na klub jakieś bzdety, jak to fajnie być takim rimbaudem - i śmiech mnie ogarnia, trochę się wstydzę, ale już nie tak bardzo. ja nie zrobiłam tego naumyślnie, tak wyszło, ja przepraszam, nie chciałam - samo przyszło. sztuka wyprzedziła życie. i to jest wciąż przerażające trochę.

post trzydziesty siódmy

2009-05-21T15:04:00.000-07:00

o jezuniu, ja zupełnie zapomniałam, że posiadam bloga!

nie żeby ostatnie dwa miesiące szczególnie ciekawe były, chociaż może kulturalnie tak, bo czytałam bernharda, który działa na ogólnie pojęty system moralności jak piła mechaniczna (obejrzałam też angst geralda kargla ze zdjęciami rybczyńskiego i zastanawiam się, co z tymi austryjakami nie tak, że jak już światu coś pokazują, to same chore obsesje i zwyrodnienia, negacje, negacje, negacje), i dla równowagi zachwycałam się tym pięknym dzieckiem:

do napisania.

post trzydziesty szósty

2009-03-06T08:43:00.001-08:00

quis custodiet ipsos custodes?

post trzydziesty piąty

2009-03-01T14:31:00.001-08:00

znowu ballard:

jak obudzić pogrążonych w letargu ludzi, którzy mają już wszystko, bo kupili wszelkie marzenia, jakie tylko można było kupić, a w dodatku wiedzą, że nabyli je po okazyjnej cenie?

post trzydziesty czwarty

2009-02-26T14:15:00.000-08:00

karolu o lunie:

post trzydziesty trzeci

2009-02-23T16:02:00.001-08:00

założyłam kolejnego bloga.

post trzydziesty drugi

2009-02-23T06:05:00.000-08:00

za komentarz oscarowy niech posłuży to

nic więcej do powiedzenia nie mam

zdarza się

post trzydziesty pierwszy

2009-02-20T17:40:00.000-08:00

post trzydziesty

2009-02-19T01:11:00.000-08:00

okładki nie wkleję, bo jest chujowa, mogę za to zacytować pana nowackiego z wybiórczej, że niezwykłe przygody roberta robura są utworem pod każdym względem nieudanym. arcygenialności tegoż dowodzić nie bedę, ale jak ufać facetowi, który o rasowej (powtarzam, rasowej) fantastyce socjologicznej pisze, iż jest to powieść fantastyczna, podpadająca pod antyutopię? no tak, honor niegdyś znakomicie zapowiadającego się talentu jakoś trzeba obronić, bo dysutopia to jednak nie żaden portret straconej młodzieży ani obraz polski prowincjonalnej, tylko jakieś bzdury. łatwo sprowadzić wymowę książki śp. pisarza do stwierdzenia, że telewizja to chujnia. ale kpić każdy potrafi.

w sumie jest to coś zupełnie innego niż nahaczowe powieści wydane w czarnem, wiele obsesji pozostaje, niepewność postrzegania, kontrola, paranoja, przeczucie, że ktoś tam na górze podstawia nam pod oczy jakiś nieprawdziwy syf. ale zmienia się totalnie koncepcja, są niezwykłe przygody powieścią sensacyjną, czego się chyba nikt po autorze bombla nie spodziewał. i właściwie jako powieść sensacyjna nahacz ponosi największą porażkę, widać, że zabrakło konkretnej redacji, uporządkowania, czasami wyrównania proporcji; czytałam przez pół ferii folletta i nikt mi nie powie, że sensacja to proza prosta, oczywiście sensacja dobra, ta, przy której gnasz od strony do strony, zapominając o zupie kipiącej w garnku i wierceniu na klatce schodowej. w efekcie kryminalne zagadki i cała przygodowa otoczka roberta robura są znacznie mniej zajmujące niż powinny. to lektura na trzy, cztery dni, a nie jedną, niezapomnianą, nieprzespaną noc.

pynchona to sobie mogli na tej okładce darować, niemniej w koncepcji miasta światła nahacz niewątpliwie już wiedział, o co mu chodzi. światło to bezpieczeństwo. światło oślepia mieszkańców zony. oślepiają ich także kolejne odcinki tasiemca wściekłość i wrzask. ale robert robur ucieka od światła, ucieka w stronę ciemności, gdzie wszystko postrzega się inaczej: gdzie nie ma miejskiej sztuczności, sterylnego bezpieczeństwa - ale jest cisza. (potem i tak okazuje się, że kontrola owszem, jest, ale zupełnie na innej zasadzie). nahacz na maksa hiperbolizuje rzeczywistość, bez owijania w bawełnę oddając władzę nad społeczeństwem wszechobecnej telewizji. w sumie wiadomo, jak łatwo jest ludziom poprzed media wszelkie gówno sprzedać, wiadomo, że format wszystkich wartości naraz prowadzi do nikąd, ale wiadomo też, że miłość jest ważna, a jakoś non stop ktoś o niej pisze, więc chyba sęk nie w tym że, tylko jak. ważna uwaga dla tych, którzy odbili się od bociana i loli: niezwykłe przygody są tekstem znacznie łatwiej przyswajalnym. stylistycznie to też nie osiem cztery, mi brakowało równie plastycznych opisów jak ten, w którym olgiert wychodzi poza krąg ogniska, siada na trawie i czuje, że ciemność przylepia się do niego. no właśnie - nie jest robur książką, która się do czytelnika przykleja, w tym sensie, że po lekturze zostają ci w głowie jakieś urwane z kontekstu, ale niesamowicie mocne zdania, odbijające się jakby echem, zdania, które się nie tylko słyszy, ale i czuje, smakuje, wącha, tak całym sobą. nahacz napisał kilka takich zdań, ale chyba nie tutaj. niezwykłe przygody imponują raczej rozmachem wizji - choć tu też czegoś brakowało, szerszej perspektywy chyba. jak w prologu: spojrzenia z lotu ptaka. no.

i jeszcze jedno: na długo przed premierą książki strasznie jarała mnie koncepcja uzależniającego serialu, którego tytuł to wściekłość i wrzask (na moje jazda po bandzie). i chyba rozczarowałam się tym, że tak mało o samym tasiemcu powiedziano, okazało się to niepotrzebne, jasne. ale ja zawsze chciałam wiedzieć, jak to jest, grać bruk przez dwadzieścia lat, przychodzić non stop na plan i być bruk, a potem wychodzić ze studia, brak taksówkę i jechać do domu, i w tym domu nie być już bruk w ogóle. ale to już moja sprawa.

i drugie: piotrek rogoża powiedział w jakimś wywiadzie, że w bocianie i loli nahacz napisał mniej więcej to, co on chciał napisać w po spirali, tylko sto razy lepiej. niezwykłe przygody roberta robura przypominają cielęcińską przygodówkę jeszcze bardziej - na ostatniej stronie kurwa mać przed oczami mi stanęła. chociaż tam było weselej i w sumie bez pretensji. na koniec przygód nahacz się bowiem trochę zapętla. ale już wnikać nie bedę. książka warta przeczytania. a wyborcza nic by napisała, gdyby ktoś to pod innym nazwiskiem w takiej supernowej opchnął. zdarza się. zdarza się i tak.

do napisania.

post dwudziesty dziewiaty

2009-02-18T15:39:00.000-08:00

ŚWIATŁO NAS OŚLEPIA I CZEGOŚ NIE WIDZIMY

post dwudziesty ósmy

2009-02-18T13:58:00.001-08:00

alice: you just gossiped!
tasha: that was an observation.
alice: you don't have to get defensive. we're developing similar interests.

post dwudziesty siódmy

2009-02-17T15:27:00.001-08:00

post dwudziesty szósty

2009-02-17T15:22:00.000-08:00

na idealnym facecie poraz czwarty byłam.

i o milku napisałam. chaotycznie i bez deklaracji, co mi się teraz trochę nie fair wydaje. ale nic. może potem.

post dwudziesty piąty

2009-02-15T11:44:00.000-08:00

michel cuesta to facet, który odkrył paula dano, obsadzając go w l.i.e. - pewno nikt nie widział, ale jeśli widział, to niech da znać siostrzanej duszy, freaków jarających się gówniarzmi na ekranie mało jest, samotnie w tej branży, nie ma co. w każdym razie twelve and holding to drugi film cuesty (który po drodze zrobił też po pięć odcinków six feet under i, już mniej ambitnie, dextera) - żadnym tam arcydziełem nie jest, ale poraz kolejny koleś pokazuje, że do dzieciaków rękę ma lepszą niż spielberg i shyamalan razem wzięci.

centralna postać dramatu to jacob, chłopiec z czerwonym znamieniem na twarzy: wyszydzany przez łobuzów z okolicy, na wskutek wyjątkowo złośliwego zbiegu okoliczności traci swojego brata bliźniaka, rudy'ego. obu gra conor donovan, dzieciak, co mignął podobno w infiltracji jako młody matt damon. wrażliwy nieprzeciętnie. a rola złożona: jak to jest, mieć dwanaście lat, stracić swojego najbliższego brata, swoje lepsze odbicie (bo bez znamiona), w swoim poczuciu - z własnej winy? jeff i kenny wypowiadają wojnę rudy'emu, gdy ten, w odwecie za złośliwości wobec brata w jasonowej masce, wylewa na nich wiadro szczyny. jacob przez cały film walczy z poczuciem winy - bo brzydszy (za takiego sie uważa - moim zdaniem buzię ma śliczną), bo tchórz, bo pali go w środku z gniewu i bezsilności, gdy odwiedza morderców przez przypadek. rola tego dzieciaka to poezja - bez łez i bez wrzasku. i szkoda, że zniknął. podobnie jak pozostała dwójka głównych bohaterów: zoe weizenbaum jako malee i jesse camacho jako leonard. wątek dziewczynki raczej najsłabszy, może nie tyle wydumany fabularnie, co w realizacji - zbyt pretensjonalny. natomiast część leonarda, nastolatka-parówy z rodziny, co to tylko żre (żre, żre, i żre - wszystko wprost z patelni, topione w tłuszczu, a jak nie tłuste, to słodkie, ciągle ktoś tam żuchwą mieli, kwik, kwik), najbardziej groteskowa, choć na swój sposób wzruszająca: jesse camacho, chłopiec o gabarytach młodego słoniątka, rewelacyjny.

taki obraz dzieciństwa wydaje mi się najprawdziwszy i najboleśniejszy - problemy jak labirynt minotaura, uczucia skrajne, a jednocześnie zupełnie inny system wartości, inna logika działania, inna od tej dorosłej wrażliwość, choć niemniejsze okrucieństwo. w najbardziej klimaciarskim spośród kin warszawy paradiso w czwartek dziewiętnastego ostatni seans. ja polecam.

post dwudziesty czwarty

2009-02-15T11:38:00.001-08:00

kaśka (iza kuna) wsiada do windy, ale winda nie chce się domknąć, na korytarzu stoi julka (jentsch, znakomita z resztą, sposobem jakimś jej kreacji nie przyćmiewa chybiony dubbing), kaśka mówi, że pierdoli. drzwi windy wędrują w tę i we wtę. koszmar jakiś. już nie pamiętam, kiedy ostatni raz widziałam w filmie tak prawdziwy, szpitalny syf.

pytanie: gdzie krytyka widzi farsę? złośliwość li to czy szufladkowa misja? postać maćkowiaka - niby że błazen? podczas wybierania sukienki do trumny julka siada przy ścianie i stwierdza, że to całe zamieszanie - totalny absurd. trumna skręca w złą alejkę? groteska codzienności. cały czas myślimy o śmierci w bardzo patetycznych kategoriach, a przecież trzeba wybrać trumnę, ubranie, dopilnować grabarzy. szereg zupełnie przyziemnych czynności. ta zbitka budzi bardzo gorzki śmiech, ale to nie jest żadna inwencja szumowskiej, żadne krzywe zwierciadło. to wierna rejestracja. małgośka ma nieprawdopodobny skan rzeczywistości. sama jestem zdziwiona, taki dobry to film.

post dwudziesty trzeci

2009-02-14T15:47:00.001-08:00

czasy się zmieniły i pierwszy sekretarz nie jest już pierwszym sekretarzem, a byłym pierwszym sekretarzem, i do kościoła co niedzielę na mszę chodzi. z małżonką, nie-tak-świętobliwą, siada w pierwszej ławce. jak pierwsi, to pierwsi. ona bardziej od niego, bo on pantoflarz, wszyscy o tym wiedzą. i kiedy jemu głowa pęka podczas mszy, ludzie pytać będą: czemu padło na niego?, w sensie, czemu nie na nią..? mentalność wsi jest socjalistyczno-katolicka tudzież katolicko-socjalistyczna, przenajświętsza panienko, królowo polski, maryjo zawsze dziewico, dajże kuroniówki. i kiedy przed samym niemal ołtarzem, przed samym niemal obrazem patronki naszej, królowej śnieżnej, byłemu pierwszemu z głowy galaretowata breja zostaje, to tak, jakby się ziemia zatrzęsła. w epicentrum wydarzeń jest mirabela: bo o jedenastej jest najwięcej śpiewów, ojcze nasz się śpiewa, i tak dalej. oczywiście to przypadek, ale montowali poprzedniego dnia kamerę na ambonie, mirabela, ralf, miron i tymon; wielki moment w historii wsi został uwieczniony w postaci czarno-szaro-białej mieszaniny pikseli, lecz nikt o tym się nie dowie. wszyscy będą jednak zgodni, że to wielka chwila. przypadek to czy palec boży?

post dwudziesty drugi

2009-02-14T12:20:00.000-08:00

no i jest

post dwudziesty pierwszy

2009-02-13T02:09:00.000-08:00

to z ballarda, ludzi millenium:

kropotkin z koktajlem pink lady i luksusowym dywanem od ściany do ściany. ci ludzie chcą zmienić świat, użyć przemocy, jeśli będą musieli, ale nigdy w życiu nie zdarzyło się, żeby wyłączono im centralne ogrzewanie.

post dwudziesty

2009-02-12T15:34:00.000-08:00

you'll be merry
i'll be merry
tho merry ain't in my vocabulary

no sleighbells
no santa claus
no yule log
no tinsel

no holly
no hearth
no --

post dziewiętnasty

2009-02-12T14:21:00.000-08:00

bez saramonowicza i koneckiego byłaby chujnia. odświeżyłam ciało, obejrzałam lejdis w gronie rodzinnym i testosteron po bożemu od początku do końca i bez szumu w głowie. a na idealnym byłam trzy razy i pójdę jeszcze czwarty, bo jak zboczonym być, to na całej linii. nie da się inaczej. wtedy to już będzie zboczenie kontrolowane, a to się nie liczy; zboczenie z kursu musi się wiązać z ryzykiem, na przykład z tym, że pan michał walkiewicz, laureat pierwszej nagrody imienia krzysztofa mętraka, nazwie mnie pawianem, chociaż ja się wcale pawianem nie czuję, i pawianicą też nie. żem ujrzała te dziewice na szczudłach popierdalające do częstochowy i wiedziałam już, że to film dla mnie, jak tu się nie wzruszyć, kiedy twórca pół serio chrzci czarny charakter twoim imieniem i jeszcze jakieś panny w białych prześcieradłach wysyła na jasną górę? pannom towarzyszy rafał rutkowski, tu jako ojciec kajetan - postać zdumiewająco łukiego łono przypominająca, chociaż nasz książula to jednak inna galaktyka groteski, świat solondza raczej, niż "biby!", masakry i gwiezdnych kurwa wojen.

ja nawet już nie wiem, czy to jest film dobry, wiem, że napewno pojechali panowie saramonowicz i konecki z inspiracjami po bandzie, a raczej po kevinie s., koleś zakochujący się w lesbijce to chasing amy, akcja z pornolem zack and miri make porno, jezusy też się z powietrza nie wzięły, ale to są takie rzeczy, które możnaby napisać w recenzji, mnie akurat bawią, wkurzają, bo za dużo, bo przesada, ale bawią bardziej... (oczywiście najsensowniejszą reckę, jaką w ogóle czytałam, napisał kolega adrian, ja się oczywiście nie zgadzam, ale ma ta krytyka ręce i nogi, szczerba almodóvara się uczepił na przykład, zupełnie bez sensu, chociaż może nie zupełnie bez, bo to dobrze charakteryzuje naszą mentalność, taka postępowa wybiórcza jak widzi lesbijki, to od razu pisze kobiety na skraju załamania nerwowego, absurd jakiś). ja widzę idealnego jako zbiór skeczy bardziej, chociaż paradoksalnie ma ten film znacznie mocniejszy kręgosłup fabularny od testosteronu czy lejdis, i zrobiony jest po amerykańsku, tak, że każda scena, każda kwestia i każdy gest to element układanki (chwyta stenka różczkę za rękę na parkingu - takie tam bzdety). tyle że ten kręgosłup to lichawe love story, od historii luny i kościeja znacznie bardziej interesujące są wątki klary i ojca leona, wrocławski jako alter ego kuny i kuna jako alter ego wrocławskiego, ona eks zakonnica, on eks esbek (język się łamie), kto by pomyślał? on prawdziwy mefistofeles, kiedy wypluwa z siebie: spisek szatana i liberałów! a ona panny z the l word mogłaby uczyć, jak lesbę grać, jak trzymać fajkęęę, jak ręce w kieszeniach, jak patrzeć, jak się poruszać (a przecież to niby postać przerysowana, groteskowa, nieprawdziwa..!). trudno też o kunie powiedzieć, by wybitnie urodziwa była, a charyzmy i seksu ma tyle, że boczarska wymięka, topi się w wannie, rozpływa w mydle. o, i jeszcze seweryn znakomita - nie pozwoliła mi zapomnieć o istnieniu ludzi, których wewnętrzną przestrzeń nie wypełniają flaki i gówno, a szekspir i grotowski (ewentualnie na surową wątrobę znajdzie się miejsce). i karolak, chyba jedyny, co się z filmu na film nie zmienia, zawsze dupa, ale tutaj dupa wybitna, bo telewizyjna, pariodowanie tych szczwanych pajaców wychodzi mu pierwsze klasa. masakra po prostu, no.

czy ten pan wam kogoś nie przypomina?

i to by było na tyle. idę rozmyślać. wciąż nie wiem, kto bryknął mamę kangurzycę.

post osiemnasty

2009-02-08T14:26:00.000-08:00

seks w małym mieście

laura: trying to find a clue, trying to find a way to get out

mirabela: gotowa podpierdolić komuś fajki

grass: w poszukiwaniu międzystrefy

hermia: went to school and i was very nervous, no one knew me, no one knew me

post siedemnasty

2009-01-26T05:56:00.000-08:00

It's getting kind of hard to believe things are going to get better

I've been drowning too long to believe that the tide's going to turn
And I've been living too hard to believe things are going to get easier now
I'm still trying to shake off the pain of the lessons I've learned

And if I see Van Helsing, I swear to the Lord I will slay him
Ah-ha-ha-ha
He'd take you from me, but I swear, I won't let it be so
Ah-ha-ha-ha
Blood will run down his face when he is decapitated
Ah
His head on my mantle is how I will let this world know, how much I love you

Die, die, die -

I can't.

post szesnasty

2009-01-20T08:39:00.000-08:00

prószyński umieścił na swej stronie oficjalną zapowiedź niezwykłych przygód roberta robura - więc jednak nie plotka, czego się w sumie obawiałam od czasu październikowej lampy, tylko prawda najprawdziwsza, ostatnia książka mirka nahacza ujrzy światło dzienne, no. czekać czekam, a jakże, kto mnie w stanie nieco choćby odbiegającym od pospolicie pojmowanej trzeźwości widział, wie, jaki szacun mam dla nahacza za osiem cztery, za to niemal całkowite synchro w kwestii widzenia, i za nieprzeciętny talent, który sama chciałabym posiadać, jak chyba każdy gówniarz, który w czasach licealnych o pisaniu myślał, i to nie tak sobie, tylko zupełnie, zupełnie na serio. chociaż robert robur to będzie raczej kontynuacja tego, ku czemu zwrócił się nahacz w bocianie i loli - książce tak nierównej, że aż fascynującej (gdyż między zajebistością a przegadaniem granica cienka jest). czy kupię? pewno, że kupię, i chociaż wybrzydzać nie wypada, mam nadzieję, że okładka na stronie wydawnictwa to jakiś żart fotoszopowy, co nie, bo dawno czegoś równie chujowego - sensacyjnego i niechlujnego po prostu - nie widziałam, przynajmniej nie w poważnym wydawnictwie. wrzucanie na okładkę fotografii tragicznie zmarłego autora (podpisanego w dodatku zdrobnieniem, w przeciwieństwie do poprzednich publikacji - żeby nie było, mi się imię mirek cholernie podoba, mirosław też, pewno syna tak nazwę, jak go kiedyś będę miała, po dziadku, a także po wszystkich fajnych mirasach, jakich znam, a znam przynajmniej kilku), czarno-białej rzecz jasna, z hasłem ostatnia powieść, to moim zdaniem pomysł dosyć tandetny (okładki miał w czarnem nahacz znakomite, bombel to było coś). no ale dosyć marudzenia. znalazłam też na stronach tvp dokumentalny film o nahaczu, zupełnie przeciętny, ale wypowiadają się kumple z ogólniaka, andrew i muko, i w ogóle można sobie pana autora obejrzeć z czasów okładki cogito, takiego amorka z chrypiącym głosem, sympatię koleś wzbudza jak nic, no. i to by było na tyle chyba, jak coś, to w grzybki wciąż można grać - fajowy pomysł, tak w ogóle, tzw. strony autorów to na ogół straszna chała, a tu jest całkiem miło.

do napisania.

post piętnasty

2009-01-19T17:09:00.001-08:00

nie przestaje mnie zadziwiać mieszanina cynizmu i wrażliwości tego faceta.

clint, znowu się przez ciebie rozkleiłam, jak ty to robisz, stary twardzielu?

post czternasty

2009-01-11T07:50:00.000-08:00

projekt klisza, ale font ten sam, co w tracę ciepło - się chwali!

post trzynasty

2009-01-02T09:13:00.000-08:00

"jak śmiesz do mnie mówić! mój syn ma złamane dwa żebra i zapadnięte płuco!" (erik forester, ep. 4156)

głównym wątkiem odcinków 4155 i 4156 (wg polskiej rachuby) jest powracający nieustannie w modzie motyw ojcostwa. nie oglądałam mody przez czas jakiś, ale z tego, co widziałam dzisiaj, wynika, że romans kejtlin i młodego erika kwitnie ku dezaprobacie hektora - dezaprobacie tak wielkiej, iż nieustępliwy ojciec postanawia przejechać amanta córki i nawet mu się to udaje. z połamanymi żebrami i zapadniętym płucem młody forester ląduje w szpitalu (oczywiście na oddziale marka, niegdyś rywalizującego z sidżejem o bridżet), gdzie dochodzi do konfrontacji foresterów ze strażakiem. mamy tu dwa zwalczające się światopoglądy, dwa rodzaje wartości: tradycja po jednej, wolność po drugiej stronie. odwieczny konflikt konserwatyzmu z liberalizmem, rodziny ze światem na zewnątrz. hektor, strażnik błony, nie akceptuje kochanka córki, lękając się o jej przyszłość (sugerowana możliwość ciąży, w świecie mody wcale niegłupia, wszak sama bruk ma problem z antykoncepcją, a skoro bruk ma, to coś jest na rzeczy); kejtlin, na zabój rozkochana w eriku, nie potrafi wytłumaczyć mu, iż jest to ten jeden jedyny (w modzie, jak wiemy, każdy związek jest jeden jedyny w swoim rodzaju). w ogóle motorem działań bohaterów mody jest zwykle sprzeczność pomiędzy wartościami a mrocznym id - niedawny wątek nienarodzonego jeszcze erdżeja, próba ustabilizowania życia bruk, konieczność poślubienia biologicznego ojca dziecka - tragiczna w obliczu okoliczności poczęcia (bruk w kotle, ridż w ogniu, nik w żądzy) - wskazują na głęboko zakorzenione (zwłaszcza w rodzinie marone) przekonanie o tradycyjnej drodze do szczęścia, które osiągnąć można tylko na łonie kochającej familii. krótkotrwałe i międzypokoleniowe związki między bohaterami są więc świadectwem zwycięstwa id (na pewnej płaszczyźnie interpretacyjnej reprezentowanego przez bruk) nad superego (obecnie martwa tejlor), a także rozpaczliwej walki o miłość. (a propos, jeśli chodzi o międzypokoleniowe relacje: dżaklin podpisała papiery rozwodowe i kochała się przy świecach z dikonem, który na kilka odcinków porzucił - chyba na rzecz hektora - promowanie świadomego ojcostwa).

i to chyba na tyle z dzisiejszych refleksji nad życiem bogaczy, czy ktoś może mi powiedzieć, co się dzieje z amber?, czy znowu jest blondynką, jak wynika z czołówki?

do napisania.

post dwunasty

2009-01-01T14:38:00.000-08:00

sylwester to mi się taki marzy:

at the late night, double feature, picture show.

post jedenasty

2009-01-01T11:17:00.000-08:00

no i mamy ten rok 2009, bez większych emocji, chociaż dziwnie tak jakoś, jak człowiek pomyśli, że za rok jedynka na miejsce drugiego zera od końca wskoczy, no.

nie wiem tylko, czy to ze względu na koniec roku, czy przypadkowo, chcą mnie nagle różni dziwni obcy ludzie nawracać. najpierw pani z ulotkami na centralnym, kilka godzin później jehowi - udało się paniom zastać mnie w domu, przedtem tylko biuletyny do skrzynki wrzucały, a tutaj niespodzianka, w sumie chciałam powiedzieć, że drogę do szczęścia to ja już odnalazłam, tylko że ta ode mnie ucieka, ale nie powiedziałam, bo nie potrafię być niemiła dla ludzi, którzy się tak szeroko uśmiechają, szeroko jak poppy w happy-go-lucky, kurna, ja mam serce, nie kamień, więc tylko podziękowałam i rzekłam, że to raczej nie dla mnie, a one, że może, powiedziałyśmy sobie do widzenia i koniec. ale dzisiaj w windzie na banacha zabawnie już nie było; zjeżdżałam z czwartego piętra, i pani, która zjeżdżała ze mną, zaczęła nagle tłumaczyć mi, że człowiek składa się z ciała i z duszy - w pierwszej chwili nie wiedziałam, czy mówi do mnie, czy do windy, tak to było absurdalne, ale na parterze okazało się, że jednak ja byłam adresatem tejże odkrywczej myśli, bo miła pani myśl kontynuowała, powiedziała, że muszę koniecznie odwiedzić jakąś-tam-stronę-wu-wu-wu, i adres podała, prosty taki (podać go nie podam, z głowy wywietrzało tak czy inaczej, pamiętam, że dyktowała całe ha-te-te-pe), no, i dodała, że bardzo mi się to przyda, że może zmienię swoje życie na lepsze, na co ja pomyślałam panienko przenajświętsza, to ja mam grzesznica na czole?, odmówiłam, podziękowałam i szybciutko uciekłam w foliowych kapciach do wyjścia.

no więc wrzucam artykuł ze światła w ciemności o jezusie - mężczyźnie z nazaretu. groteskowo smutne. ja tego ogarnąć nie mogę. albo, wprost przeciwnie: ogarniam, ale nie chcę. idę coś zjeść. do napisania.

post dziesiąty

2009-01-01T05:12:00.000-08:00

slumdog millionaire to bardzo fajna bajka, boyle chyba zostanie już facetem od trainspotting po prostu, ale widać, że jakiś pomysł na kino ma, nawet, jeśli nie zawsze mu to wychodzi. troche wizualnych fajerwerków i świetna muzyka. po fabularnie nieudanym sunshine koleś porzucił swoje apokaliptyczne wizje i nakręcił ciepłą opowieść o chłopaku ze slumsów, który poszukuje ukochanej dziewczyny poprzez udział w milionerach. głównego bohatera gra angielski nastolatek, dev patel, zgarniający w trwającym teraz wyścigu oscarowym wszelkie wyróżnienia dla odkrycia roku od wszelkiej maści stowarzyszeń krytyków (a ich doprawdy jest wiele). to bardzo dobry aktor, jednak dla mnie odkrycie żadne - kto oglądał brytyjski serial skins, patela zna. skins jest z resztą warte odnotowania, choć moim zdaniem mocno przereklamowane (widziałam tylko pierwszy sezon, drugi muszę nadrobić): grupka głównych bohaterów, licealistów z bristolu, jest jak przekrój wszelkich typów ludzkich i tzw. nastoletnich problemów (anorektyczka kocha kolegę, który chciałby stracić dziewictwo z dziewczyną swojego najlepszego kumpla, który traktuje go jak gówno; homoseksualista przyjaźni się z muzułmaninem, muzułmanina zaczyna gryźć sumienie, ziomka-geja trza z pokoju wyrzucić etc.), ale w gruncie rzeczy na stereotypach to oparte, może poza paroma wyjątkami, jak postać tony'ego, no. fabuła fabułą, jest skins kopalnią młodych talentów aktorskich, z których właśnie danny boyle skorzystał: wspomniany patel nie jest tu osamotniony, ba!, zaryzykuję stwierdzenie, iż pośród swoich kolegów z planu najmniej ciekawie się prezentuje (prawdopodobnie ze względu na najgorzej napisaną po prostu, postać muzułmanina anwara).

wklejam:

patel pierwszy od lewej, z bardzo głupią miną - czyli zupełnie inaczej niż w u boyle'a. tuż obok, w zielonym wdzianku, nicholas hoult, cudak, który truł tyłek hugh grantowi w był sobie chłopiec, a teraz będzie grał z colinem firthem w adaptacji isherwooda a single man, za którą już zaciskam kciuki. dziwak w okularach to mike bailey, który podobno przypomina ruperta grinta z potterów, ale na moje stanowi kopię dzieciaka z kliniki pod kangurem. najciekawszy moim zdaniem z całej ekipy i tak jest joseph dempsie, najstarszy i z jakimś tam stażem w telewizji, najbardziej samodzielny i najbardziej szalony jednocześnie. z dziewczyn najbardziej kibicuję blondynce po prawej - hannah murray, ponoć robi coś na west endzie. pozostali to larissa wilson, april pearson i mitch hewer, ale sama nie wiem, co o nich napisać, poza tym, że im też życzę tzw. rozwoju kariery. w serialach o nastolatkach grają trzydziestolatkowie, a tu proszę, skompletowano obsadę z licealistów, i się opłaciło. fajna sprawa.

do napisania.

post dziewiąty

2008-12-30T16:40:00.001-08:00

najlepszy film mijającego roku: pozwól mi wejść. nie żaden pornol, tylko takie jakby wampirze kino społeczne, psychologiczne, no. w sumie to moja biografia mogłaby być.

post ósmy

2008-12-29T13:50:00.000-08:00

oto świadectwo emancypacji: z emilią i julką sikałyśmy w te same niemieckie pieluchy, pierwsze we wsi z resztą (pan tomek je przywiózł), mija dziewiętnaście lat (sic!) i teraz emilia szczęśliwie córeczkę zuzię rodzi (podobno prześliczna; julce nie udało się ememesa wysłać, szlag), a my się z julką dumnie opierdalamy, chociaż każda z innego powodu, i coś mi mówi, że opierdalać się bedziemy jeszcze czas jakiś, chyba że prawo zmienią, choć ono i tak nie działa wstecz, więc dla julki szans chyba nie ma, ale dla mnie też, tak naprawdę, więc nie się przejmujmy, c'est la vie, ale damy rade, fajnie, że z tych samych pieluch tak różnie nam się wyrosło, pozdrowienia dla całej trójki, ojcem jest patryk, największy przystojniacha z mojej klasy z podstawówki, no, przynajmniej to nas łączy, że gust mamy wyborny (to tak pół żartem, pół serio), dopiero teraz zauważyłam, że napisało mi się posta bez kropki, czytelne to?

do napisania.

post siódmy

2008-12-29T09:57:00.000-08:00

z akunina, pierwszego tomu pelagii:
mitrofaniusz zawsze powtarzał, że mężczyznę żona czyni, i myśl swoją objaśniał obrazowo z pomocą matematycznej alegorii. mężczyzna to niby jedynka, a kobieta - zero. kiedy każde żyje z osobna, to on wart jest niewiele, ona zaś w ogóle nic, ale wystarczy, by wzięli ślub, i powstaje pewna nowa liczba. jeśli żona jest udana, to staje za jedynką i jej siłę powiększa dziesięciokrotnie. a jeśli kiepska, to pcha się naprzód i tyleż razy mężczyznę osłabia, zamieniając go w zero i jedną dziesiątą.
dopiero co zaczęłam tego białego buldoga czytać, a już wstać na kolację mi się nie chce. świetna sprawa.

post szósty

2008-12-28T13:54:00.000-08:00

najpierw powiedziałam kruchej, że mam dla niej dwie wiadomości w związku z szóstym sezonem el łorda, dobrą i złą. to którą chce najpierw. powiedziała, że dobrą. to ja na to: zgadnij, co się stanie z jenny. pytanie retoryczne rzecz jasna. żaden spojler, bo trupa widzimy już w pierszej minucie, udostępnionej przez showtime kilka tygodni temu. trochę mi było żal studzić czyjąś radość, wyjaśniać, że reszta sezonu będzie jednym wielkim flashbackiem, kiedy jenny żyje jeszcze. a piszę o tym wszystkim, bo weszłam dzisiaj na stronę oficjalną the l word i trafiłam na coś takiego, bardzo mi to humor poprawiło. nie wiem, czy pani ilene chaiken jest świadoma, iż na długo przed lez girls jenny była gorąco znienawidzona przez fanbase, ale w sumie jej sprawa. mamy to, czego chciałyśmy. a ja chciałabym jeszcze koszulkę z takim nadrukiem jak u góry.

dobranoc.

post piąty

2008-12-28T13:09:00.000-08:00

nie wiedziałam, że autor dziewictwa może mnie jeszcze czymś zaskoczyć, a jednak. dziewiczy christopher życzy nam wszystkiego najlepszego z okazji ferii, trochę późno już, ale to nic. kiedy słucham tego pana, przypominają mi się lisningi na angielskim w czwartej klasie podstawówki, nawet kiedy po elficku pan paolini plecie (nie bójcie się, jest tłumaczenie). brisingra jeszcze nie przeczytałam, ale jak przeczytam, to napiszę co i jak, są ewoki czy ich nie ma, i jak intryga powrotu jedi została podzielona. niech draumr kópa będzie z wami.

post czwarty

2008-12-28T10:52:00.000-08:00

dziwna sprawa z tym polskim horrorem. historię mamy jaką mamy, od gimnazjum nas tymi zombiakami u mickiewicza katują, ciemno wszędzie, głucho wszędzie - i nic, groza wciąż traktowana jest z nikczemną ignorancją. to znaczy coś się tam zaczyna rodzić, w czym chyba duża zasłucha orbitoskiego (na święty wrocław czekam, a jakże, bo czuję, że łukasz tracę ciepło przebije i moje ulubione wigilijne psy zostawi w tyle), jednak klasykę spycha się w tzw. niepamięć, czego dowodem jest chyba, iż w plebiscycie fnf (chyba jedno z lepszych w tej tematyce, dużo świetnych ludzi tam się kręci) medium koprowicza padło w pojedynku z mgłą janka cieśli (sic!). a jest medium filmem znakomitym, niesamowicie klimatycznym i bardzo dobrze napisanym (właściwie brak podziału na postaci dobre i złe, o co w kryminale trudno, bajorowi nie raz i nie dwa w mordę chciałam strzelić) i bardzo dobrze zagranym (nie tylko dlatego, że się szapołowska rozbiera, bo to przecież sensacja żadna, no). po polsku jest, niebanalnie, mocno w historii to osadzone, atmosferę lat 30. dałoby się nożem kroić, wiemy, co nadejdzie. mamy więc zjawiska paranormalne, metafizykę, transy i tajemnicę nieśmiertelności, i nie po raz pierwszy okazuje się, że tzw. sprawy uniwersalne paradoksalnie przerażają bardziej, gdy opowieść jest w konkretnych realiach osadzona, w określonym kontekście historycznym, społecznym, ekonomicznym etc. niebieskooki, jasnowłosy orwicz, lat cztery, w ostatnim ujęciu medium znacząco spogląda w stronę widza - ciary! gdzie harvey stephens, niby syn szatana?

stopklatkę z tytułem wklejam, bo jedyne zdjęcie, jakie w sieci znalazłam, to pikslowy stuhr.

a na kolację był chlebuś mamusi. do napisania.

post trzeci

2008-12-28T04:27:00.000-08:00

czyli co zjadłam na śniadanie. straszne mają słodycze w tej szwecji, jakieś gumowe żelki a la fasolki bertiego botta (brązowe, czarne, i inne takie, kojarzące się raczej z wydzielinami różnego rodzaju), na wymianie ludziom oczy z orbit wyszły, jakeśmy wedlowską wyciągnęli. ale to coś jest pyszne, nie lubię, jak mi coś w zębach zostaje, ale jak to - ok. podziękowania dla rodziny, co wybudowała moją wieś.

do napisania.

post drugi

2008-12-27T15:52:00.000-08:00

dzisiaj przypałętał mi się teledysk marble house the knife i jakoś zostawić go za sobą nie mogę. autorem klipu jest chris hopewell, a pomysł mniej więcej taki, co w there there radiohead, gdzie thom yorke podglądał mieszkańców lasu. tu rodzinka szczurków uwija się pod podłogą starego domostwa niczym pożyczalscy, a ja mam ciary, takie to upiorne. odnoszę jednak wrażenie, że niesamowitość tego, co wygrywa szwedzki duet, to nie wszystko. dla fragmentów lynchowskich króliczków biegałam na inland empire do kina: teraz podobnie mrowi mnie w szczęce. to jedna z tych animacji, które tak zaginają percepcję, że we wszelką racjonalność - choćby na chwilę - przestajesz wierzyć.

do napisania.

post pierwszy

2008-12-27T12:23:00.002-08:00

podobno post pierwszy jest najtrudniejszy, najtrudniejszy post pierwszy jest. nie wiem, zobaczę, jak napiszę post drugi. a potem trzeci i czwarty, i piąty, i szósty. ale nie wiem, czy je napiszę.

kobiet nie ma, wina również, ale jest smirnoff z colą i lodem. śpiewa freddie. feel good. feel good!

now you can kiss my ass goodbye.

do napisania.